Κάθε Δεκαπενταύγουστο κάνουμε μια παύση από τη βιασύνη της καθημερινότητας για να στρέψουμε το βλέμμα μας ψηλά και ολόκληρη η πλάση μοιάζει να συμμετέχει σε μία από τις σημαντικότερες γιορτές της Ορθοδοξίας, την Κοίμηση της Θεοτόκου.
Οι καμπάνες χτυπούν απ’ άκρη σ’ άκρη της χώρας, οι Ναοί και τα ξωκλήσια γεμίζουν με ανθρώπους κάθε ηλικίας, τα κεριά ανάβουν το ένα δίπλα στ’ άλλο και χιλιάδες πιστοί στέκονται με δέος μπροστά στην εικόνα της Παναγίας μας. Άλλος για να την ευχαριστήσει, άλλος για να της ζητήσει, άλλος για να κρατήσει την υπόσχεση που της έδωσε σε μια δύσκολη στιγμή και άλλος γιατί, απλά, θέλει να σταθεί για λίγο μπροστά Της.
Κάθε τόπος έχει να διηγηθεί μια διαφορετική ιστορία για τη δική του Παναγία, την Παναγιά με τα πολλά ονόματα και τα αμέτρητα τάματα. Όμως ακόμα και μέσα από αυτές τις διαφορετικές ιστορίες, η ανάγκη να πιστέψουμε πως δεν είμαστε μόνοι, διατηρεί το κοινό συναίσθημα ότι, κάπου, υπάρχει μια αγκαλιά μεγαλύτερη από τις δυσκολίες μας.
Για πολλούς ανθρώπους, η Παναγία, πέρα από την ιερή μορφή που τιμούμε, είναι η μάνα που καταλαβαίνει τον πόνο χωρίς να χρειάζονται πολλά λόγια. Είναι η μάνα που μπορούν να Της μιλήσουν σιωπηλά, να αφήσουν το δάκρυ, τον φόβο ή την ελπίδα τους. Είναι μια μάνα που όλοι, με τον δικό μας τρόπο, είτε μ’ ένα κερί που ανάβει για κάποιον που αγαπάμε, είτε με μια προσευχή για κάποιον που δοκιμάζεται, έχουμε ανάγκη.
