Αξιότιμε κύριε Δήμαρχε,
Σου γράφω γιατί δεν έχω πού αλλού ν’ απευθυνθώ για το σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζω. Σ’ εσένα με παρέπεμψαν όλοι: “Τα παράπονά σου στον Δήμαρχο!”, μου λένε. Στο δια ταύτα, λοιπόν:
Πριν από καιρό, βρήκα στο μπαλκόνι μου δυο φωλιές περιστεριών. Δεν τις χάλασα – καθότι προληπτική – γιατί “όταν διαλύσεις μια φωλιά, θα διαλυθεί το σπίτι σου”, μου έλεγε η μάνα μου… Πόσα σπίτια να διαλύσω πια; Αυτή είναι δουλειά αλλουνού που’ χει στο σπίτι του Περιστέρα!
Έλα, όμως, που η φωλιά γέμισε με αυγά και τα αυγά έσκασαν και βγήκανε… πιτσούνια!!! Νεογέννητα περιστέρια, ξέρεις! Να μην σου πω πόσα τέτοια γεννιούνται καθημερινά στον Δήμο μας και σε αγχώσω! Τέσσερα τον αριθμό, που κουτσουλάνε και βρομίζουν τον τόπο! Να καθαρίζεις απ’ την μια μεριά, να κουτσουλάν στην άλλη… Bullying κανονικό, σου λέω…
Αγανακτισμένη, αρχίζω να googlάρω… Πουθενά δε βρίσκω πληροφορίες για μεθόδους απομάκρυνσής τους (βλέπεις δεν υπάρχει καμία “λαϊκή ετυμηγορία” που να βεβαιώνει ότι αν απομακρύνεις το “πιτσούνι”, θ’ απομακρυνθούν… οι φίλοι σου. Γιατί είπαμε, είμαι και προληπτική!).
Στις 4700 πηγές που μου εμφανίστηκαν, περιέχονταν μόνο πληροφορίες του τύπου: “πιτσούνι – στα λατινικά pipionem, αιτιατική του pipio *pip =κελαηδώ, τιτιβίζω” Τι να τα κάνω εγώ αυτά; Πώς να με βοηθήσουν;
Βρήκα ακόμη, ότι “πιτσουνάκια” ονομάζονται συμβολικά και τα ζευγαράκια, δεδομένου ότι και οι άνθρωποι – όπως και τα περιστέρια – φέρονται τρυφερά στο έτερό τους ήμισυ… Αλληλοϋποστηρίζονται, αλληλοκατανοούνται και όλα αλληλο- τα κάνουν τέλος πάντων.
Και μιλώντας για πιτσουνάκια, μου ήρθε στο μυαλό μια φωτογραφία που είδα σε κάποιο blog από το πανηγύρι στ’ Άνω Λιόσια, που πολύ με συγκίνησε! Ο “πρώην” (όχι δικός σου “πρώην”, τ’ αλλουνού που δεν μου επιτρέπει ο άντρας μου ν’ αναφέρω τ’ όνομά του) πόζαρε “α λα μπρατσέτα” και “τσικ του τσικ” ανάμεσα στα “πιτσουνάκια”! Και το ζεύγος πιτσουνιών “πρώην” είναι πλέον, μη νομίζεις! Ο σύζυγος, μάλιστα, ξέρει και μιλά σαν τον Χριστό!… Με παραβολές! Έλα τώρα που δεν θυμάσαι σε ποιον αναφέρομαι… Λίγοι μήνες πάνε που… δραπέτευσε και κυκλοφορεί πλέον παριστάνοντας την αθώα περιστερά! Στον άρπαξαν οι άλλοι, πάει… Γιατί “ξέρει η κουρούνα πού είναι το ρυάκι”! Τέτοια κελεπούρια Δήμαρχε, γίνονται ανάρπαστα! Τ’ άφησες κι εσύ να “πετάξει” μέσα από τα χέρια σου όπως άφησε κι ο Αλέξης το λευκό το περιστέρι στον Αγιασμό των υδάτων στον Πειραιά! Ήταν και παλιότερα μ’ “εκείνους”, σου λέω, και πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικός τους είναι…
Πώς τα χάρηκα όμως τα πουλάκια μου σ’ αυτή τη φωτογραφία, έτσι μονοιασμένους που τους είδα… Γιατί εγώ νόμιζα πως είχαν “σκοτωθεί”! Πριν από 4 χρόνια περίπου, άκουγα φωνές κάτω από το μπαλκόνι μου. Κάποιος έβριζε αισχρά! Πιάνομαι από την κουπαστή (δεν είχαν εμφανιστεί, βλέπεις, τότε τα πιτσούνια να μου την κουτσουλάνε) και τι να δω; Το “κελεπούρι” (πριν εκχριστιανιστεί γιατί, είπαμε, τώρα κάνει το σταυρό του με ευλάβεια) να έχει κατεβάσει τον Χριστό, την Παναγία και όλους τους Αγίους στη γειτονιά, να γίνουν “μάρτυρες” της οργής του, που δεν του έδωσε ο “πρώην” μια δουλειά! Τόσες του είχε δώσει όμως του αχάριστου… Θυμάμαι εγώ!
Να, Δήμαρχε, γι’ αυτό θέλω να φύγουν τα πιτσούνια που κουτσουλάνε την κουπαστή μου… Γιατί είμαι και λίγο κουτσομπόλα εγώ και θέλω να τα μαθαίνω όλα όσα γίνονται κάτω από το μπαλκόνι μου. Να μην υπάρχουν… κενά ενημέρωσης, για να τα μεταφέρω ορθώς στη “γειτονιά”!
Μπορεί να μη βρήκα, που λες, λύση στο πρόβλημά μου, εμπλούτισα όμως τις γνώσεις μου από το διαδίκτυο… Το ήξερες εσύ δηλαδή, Δήμαρχε, ότι η λέξη “περιστέρι” προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη “περιστερά”, η οποία πιθανόν σχετίζεται με το επίθετο “πελιός”; Τι σημαίνει “πελιός”; Ωχρός! Κίτρινος! Πώς λέμε “κίτρινος τύπος”; Μάθε το κι αυτό.
Αν τώρα νομίζεις, Δήμαρχε, ότι το γράμμα μου κρύβει αλληγορίες και άλλα μηνύματα, ερμήνευσέ το όπως θέλεις! Ε, δεν θα σκάσω κιόλας με κάτι… πιτσούνια! Εγώ θα συνεχίσω το καθάρισμα…
Μετά τιμής
#gavatanews
