Μία άθλια ανάρτηση – “κολάζ” αποσπασμάτων ενός ρεπορτάζ του ’17 (!!!) για το Ζεφύρι, από τη lifo.gr, που αφήνει στον αναγνώστη τη γεύση μιας… φαβέλας, συνοδευόμενη μάλιστα από φωτογραφίες που ΔΕΝ αντιστοιχούν στην πραγματική εικόνα του Ζεφυρίου, επανέφερε ο διαχειριστής της διαδικτυακής ομάδας “Αλήθειες και μόνο αλήθειες του Δήμου Φυλής”, προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση της π. Δημάρχου Ζεφυρίου κ. Φωτεινής Γιαννοπούλου!
Υπέρμαχη της ιστορίας της πόλης του Ζεφυρίου, στην οποία έχει και η ίδια προσθέσει εκατοντάδες “σελίδες” καταθέτοντας τον μόχθο μιας ζωής για να την δει να προοδεύει, αλλά και υπερασπιζόμενη την αξιοπρέπεια των συνδημοτών της, που με περίσσια αγάπη υπηρέτησε και – απ’ όποιο μετερίζι – αγωνίζεται για εκείνους ακόμα, δίνει απάντηση σκληρή, ακριβώς όπως πρέπει να αντιμετωπίζεται και κάθε… “ιδεοληπτική φωνή” που απαξιώνει τους πολίτες αυτού του τόπου…
“Το άλλο πρόσωπο μιας Αλήθειας…
Σκέφτομαι πολλές φορές πως η Σιωπή είναι μια απάντηση σε όσους και όσα διαπιστώνουμε ότι συμβαίνουν γύρω μας και μας πληγώνουν, ιδιαίτερα όταν αφορούν την πόλη μας.
Την πόλη που όλοι εμείς, η πλειοψηφία των κατοίκων του Ζεφυρίου, την αγαπά, την υπηρέτησε και την υπηρετεί, μάχεται χρόνια τα ιδιαίτερα προβλήματά της και έχει καταθέσει σε αυτή την περιοχή, τον κόπο και το μόχθο μιας ζωής!
Το Ζεφύρι, Αυτοδιοίκητος Δήμος μέχρι το 2010, είχε την ατυχία να συναντήσει τον Καλλικράτη, που τον υποβίβασε σε Κοινότητα. Το γεγονός αυτό όχι μόνο δεν βοήθησε να λυθούν τα προβλήματά του, αντίθετα τα επιδείνωσε. Η ενοποίηση του με τα Άνω Λιόσια και τη Φυλή στον ενιαίο πια Δήμο Φυλής, είχε σαν αποτέλεσμα να έρθουν για πρώτη φορά ή έστω να ενδιαφερθούν για την περιοχή και νέα πρόσωπα που επιθυμούν να έχουν ενεργό συμμετοχή στα Αυτοδιοικητικά – πολιτικά δρώμενα. Ασφαλώς αυτό μας τιμά.
Ας τιμήσουν όμως και όσοι αναφέρονται για εμάς με απαξιωτικό και υποτιμητικό τρόπο, τον εαυτό τους, τις παρατάξεις τους και τους πολίτες του Ζεφυρίου, που στις εκλογές τους χρειάζονται και τους χρησιμοποιούν, αλλά αμέσως μετά λοιδορούν τον τόπο τους.
Επιχειρώ αυτή τη μικρή παρέμβαση, γιατί θεωρώ υποχρέωσή μου να αναφερθώ σε κακόβουλες αναρτήσεις, σχόλια και δημοσιεύματα που από άγνοια, εμπάθεια, ή μικροπολιτικές σκοπιμότητες, σβήνουν κάθε θετικό από τον τόπο μας, επαναφέροντας παλαιότερα δημοσιεύματα, που η αναλήθειά τους τα καθιστά έως και επικίνδυνα.
- Αλήθεια, δεν είδε ποτέ κανείς τις υποδομές του Ζεφυρίου?
- Δεν γνωρίζει ότι τα παιδιά του εδώ και πολλά χρόνια φοιτούν σε ιδιόκτητα σύγχρονα εκπαιδευτήρια και παιδικούς σταθμούς?
- Δεν είδε το Δημοτικό κτήριο του ΚΑΠΗ που όμοιό του δεν υπάρχει στη Δυτική Αττική, όπως και το Ειδικό σχολείο?
- Δεν άκουσε για τους μαθητές που αριστεύουν στα σχολεία του και τις εισαγωγές τους στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση?
- Δεν έμαθε για τις επιτυχίες των αθλητών και αθλητριών του που διακρίνονται και βραβεύονται σε πανελλαδικό επίπεδο και όχι μόνο?
- Δεν γνωρίζει το έμψυχο δυναμικό των πολιτιστικών τμημάτων και των λαογραφικών συλλόγων του?
- Μόνο οι τσιγγάνοι υπάρχουν στο Ζεφύρι? Και δεν υπάρχουν σε άλλες περιοχές του Δήμου σε όμορους Δήμους αλλά και σε όλη την Ελλάδα με τις παραβατικές συμπεριφορές που όλοι γνωρίζουμε?
Πόσο λυπάμαι που κάποιοι υπερασπιζόμενοι αυτό που ονομάζουν “αλήθεια τους”, το μόνο που καταφέρνουν είναι να την αποκαλύπτουν γυμνή, γιατί με τον τρόπο που την χειρίζονται δεν σέβονται τη σοβαρότητα αυτού του τεράστιου προβλήματος! Με κραυγές, ψεύτικες αναφορές και σπίλωση μιας περιοχής, δεν αντιμετωπίζεται η ένταξη της κοινωνικής ομάδας, όπως και η εγκληματικότητα στους κόλπους της.
Σταδιακά και σε πανελλαδικό επίπεδο, το θέμα διογκώνεται και αν δεν υπάρξουν συνέργειες, συνεργασίες, συντονισμός παρεμβάσεων, κυρίως όμως πολιτική βούληση για την αντιμετώπισή του, όπως μέχρι σήμερα δεν αντιμετωπίστηκε σε κανένα Δήμο, έτσι ακριβώς θα το βρίσκουμε πάντα μπροστά μας.
Στο Ζεφύρι, σε σχέση με το θέμα, η Αυτοδιοίκηση στάθηκε πάντα στο ύψος της ευθύνης της, εκτός μιας μελανής εξαίρεσης. Πολλές φορές, αναγκάστηκε να περάσει την κόκκινη γραμμή που ορίζει ο θεσμικός της ρόλος και οι αρμοδιότητές της, προκειμένου να υπερασπισθεί την ηρεμία των κατοίκων και την κοινωνική συνοχή της πόλης, απέναντι σε ένα θέμα βαθύτατα κοινωνικό, πολύπλευρο, που απαιτεί πλέον ολιστικές παρεμβάσεις, τόσες και τέτοιες, όσες και οι όψεις της Αλήθειας του!”
