♦ Σε μια εποχή που οι νέοι διψούν για πρότυπα, δύο επιστήμονες της υγείας και καταξιωμένοι παλαιστές της ελληνορωμαϊκής, δίδαξαν αγωνιζόμενοι πώς μπορείς να είσαι μαχητής και ανταγωνιστικός, χωρίς να χάνεις την αξιοπρέπεια και την ταπεινότητά σου…
της Άννας Γαβαθιώτη
Το ματς “187” στους τελικούς του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Ανδρών της ελληνορωμαϊκής πάλης, δεν ήταν απλώς μια αναμέτρηση υψηλού επιπέδου, αλλά μια ζωντανή υπενθύμιση του τι μπορεί να σημαίνει ο αθλητισμός όταν συναντά το ήθος και την παιδεία!
Στη σπάνια αυτή σύγκλιση δύναμης και χαρακτήρα, δύο καταξιωμένοι πρωταθλητές με διεθνή εμπειρία και αναγνώριση, στάθηκαν αντικριστά για την υπεράσπιση του τίτλου του Πρωταθλητή Ελλάδος στην κατηγορία των 87 κιλών.
Ο Ηλίας Παγκαλίδης του Α.Σ. Μακεδόνων, που ως γιατρός ορθοπεδικός έχει επιλέξει να υπηρετεί καθημερινά τον άνθρωπο μέσα από την επιστήμη του, απέναντι από τον Νίκο Ιωσηφίδη του Α.Ο. Λεωντίδες Άνω Λιοσίων, που ως φυσιοθεραπευτής στέκεται δίπλα στον πόνο και στην προσπάθεια της αποκατάστασης, γνωρίζουν όσο λίγοι την αξία της υπομονής και της επιμονής.
Το τελικό 3-1 ανέδειξε για 14η φορά Πανελληνιονίκη τον αήττητο αθλητή του Α.Σ. Μακεδόνων, όμως η ουσία ενός αγώνα δεν αποτυπώνεται πάντα στους αριθμούς ενός φωτεινού πίνακα, καθώς, σε έξι λεπτά αγωνιστικής έντασης, παράλληλα με τις τεχνικές και τις αντοχές των αντιπάλων στο ταπί, μετριέται και η ποιότητα της αθλητικής τους υπόστασης.
Αν και πρόκειται για δύο εκ των κορυφαίων Ελλήνων παλαιστών, με διακρίσεις που ήδη βαραίνουν τιμητικά τη νεαρή αθλητική τους πορεία, η μεταξύ τους μονομαχία δεν είχε ίχνος έπαρσης, παρά μόνο σεβασμό κι εκείνο το σιωπηλό νεύμα αναγνώρισης που μόνο οι αληθινοί πρωταθλητές ανταλλάσσουν.
Σε μια εποχή που οι νέοι διψούν για πρότυπα, οι δύο επιστήμονες της υγείας δίδαξαν, αγωνιζόμενοι, πώς μπορείς να είσαι μαχητής και ανταγωνιστικός, χωρίς να χάνεις την αξιοπρέπεια και την ταπεινότητά σου.
Κάθε λαβή και κάθε άμυνα στους αγώνες της διοργάνωσης ήταν αποτέλεσμα σκληρής προπόνησης, μα αν κάτι ξεχώρισε σε αυτή την αναμέτρηση ήταν η πνευματική πειθαρχία. Η βαθιά γνώση πως τα μετάλλια θα λάμπουν για κάμποσο καιρό μέσα σε προθήκες, ώσπου, με τα χρόνια, οι τίτλοι θα ξεθωριάσουν, οι επιδόσεις θα γίνουν στατιστικά και οι θρίαμβοι απλές αναφορές. Κανείς τότε δεν θα θυμάται τις “λεπτομέρειες” και τα σκορ ενός μεγάλου τελικού, παρά μόνο το αποτύπωμα που άφησε ο αθλητής (ομοίως και οι προπονητές), που είναι ο χαρακτήρας και η συμπεριφορά τους απέναντι στους συναθλητές και στους αντιπάλους τους.
Κι εκεί, τόσο ο Ηλίας Παγκαλίδης όσο και ο Νίκος Ιωσηφίδης έχουν ήδη κατακτήσει το σημαντικότερο τρόπαιο, που είναι η εκτίμηση του φίλαθλου κόσμου. Όπως και το σπάνιο αίσθημα που αφήνει το θερμό χειροκρότημα των θεατών, στο τέλος του αγώνα, όταν δεν απευθύνεται “απλά” στον νικητή μιας αναμέτρησης, αλλά στον μεγάλο κερδισμένο από τέτοιες μορφές του αθλητισμού. Την κοινωνία!
