Συγκλονιστική και κυρίως Διδακτική, η κατάθεση ψυχής ενός σπουδαίου Ανθρώπου – παλαιστή, του Βαγγέλη Ζαμπράκα, την οποία “αλιεύσαμε” μέσα από τον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook και χωρίς την άδειά του, ομολογουμένως, αλλά αισθανόμενοι πως – υπό την πίεση των πρόσφατων δυσάρεστων γεγονότων στον χώρο του αθλήματος – “σπάει τα… καλάμια” και με τις θέσεις, τις αξίες και τις αρχές του να αντιπροσωπεύουν τη συντριπτική – ΕΥΤΥΧΩΣ! – πλειοψηφία των πραγματικών φίλων και άξιων υπηρετών του αθλήματος, την αναδημοσιεύουμε:
“H ΠΑΛΗ ΕΝΩΝΕΙ… (Πάλευε Βαγγέλη, πάλευεεεε βήμα πίσω, πάλευε σκύλεεε), αυτό μου φώναζε ο τότε δάσκαλος μου ο Θανάσης Ζαφειρόπουλος όταν με έβλεπε να κουράζομαι, με αυτό τον τρόπο με εμψύχωνε και πριν τον αγώνα πάντα μου έλεγε “μπες στον αγώνα και τράβα απ’ όλα”. Του άρεσε η θεαματική πάλη και ακολουθούσα αυτή την τακτική. Έμπαινα και τράβαγα ασταμάτητα λαβές (κυρίως μέσες 5άρια)
… Είμαι 40 χρονών· ακόμα παλεύω γιατί αγάπησα αυτό το άθλημα όσο τίποτ’ άλλο στον κόσμο… Όταν ήμουν μωρό έλεγα <<Θεέ μου, θέλω να γίνω ολυμπιονίκης και μετά ας κοιμάμαι στα παγκάκια>>. Δεν ήθελα ποτέ μου λεφτά, σιχαίνομαι το χρήμα, μ’ αρέσει η ταπεινότητα στον άνθρωπο… Για την πάλη θυσίασα τα πάντα, δουλειές, λεφτά, όλα τα έδωσα, όλα… Έγινα χρυσός ολυμπιονίκης παίδων και παγκόσμιος πρωταθλητής παίδων… Δυστυχώς το όνειρο τέλειωσε νωρίς για μένα, δεν κατάφερα να γίνω ολυμπιονίκης ανδρών γιατί ένα πολύ σοβαρό χειρουργείο στον ώμο στα 19 μου στέρησε όλη την αθλητική μου συνέχεια στο υψηλό επίπεδο… Τα έξοδα τα έβαλε ο πατέρας μου, η οικογένεια μου συνέχισε να με στηρίζει.
Οι αθλητές που κέρδιζα μικρός, όπως ο Γεωργιανός ολυμπιονίκης Νοζαντζε κι ο Ούγγρος Μπάλας απ’ τον οποίο έχασα στον τελικό του παγκοσμίου πρωταθλήματος από αδικία και άλλοι πολλοί, όλοι αυτοί συνέχισαν και έγιναν ολυμπιονίκες ανδρών. Εγώ συνέχιζα να παλεύω κι ακόμα συνεχίζω, όμως το όνειρο είχε τελειώσει δεν είχα στήριξη από πουθενά. Πάλευα στα πρωταθλήματα ανδρών αλλά έως εκεί. Ενώ είχα βγει παντού πρωταθλητής παίδων, εφήβων, νέων, στους άνδρες χρυσό μετάλλιο στο πανελλήνιο πρωτάθλημα πήρα στα 30 (στην τριάδα είχα φτάσει κι άλλες φορές). Ήμουν βέβαια σχεδόν και είμαι ακόμα σχεδόν κάθε χρόνο στην τριάδα του Πανελληνίου πρωταθλήματος ανδρών, αλλά το όνειρο του εξωτερικού είχε τελειώσει πια.
Οι συγκυρίες λοιπόν δε θέλησαν να φτάσω εκεί που μπορούσα, εκεί που <<άξιζα>>. Όμως λέω πάντα Δόξα Τω Θεώ γι’ αυτά που έχω, γι’ αυτά που μου ‘δωσε και ξέρω πως ο Θεός γνωρίζει το γιατί μου συνέβησαν όλες αυτές οι αδικίες και οι ατυχίες… Παρόλα αυτά ΔΕΝ ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΑ ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΝΑ. ΓΝΩΡΙΖΩ ΑΠΟΛΥΤΑ ΠΩΣ ΑΝ ΔΕΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΖΟΜΟΥΝ ΤΟΤΕ ΘΑ ΗΜΟΥΝ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΗΣ ΑΝΔΡΩΝ… ΔΕ ΜΟΥ ‘ΦΤΑΙΞΕ ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΕ ΤΙΠΟΤΑ!!! ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΕΤΣΙ!
Τι θέλω να πω λοιπόν με όλα αυτά;;; Ο Παλαιστής είναι για να παλεύει κάτω απ’ όλες τις συνθήκες καλές και κακές. Ο παλαιστής δεν είναι πολιτικός, δεν είναι χούλιγκαν, είναι ταπεινός, ανεβαίνει στην παλαίστρα δίνει το χέρι στον αντίπαλο – χάσει ή κερδίσει – και φεύγει με αξιοπρέπεια. Ο ΠΑΛΑΙΣΤΗΣ ΒΟΗΘΑΕΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΘΛΗΤΕΣ ΤΟΥ γιατί πάνω απ’ όλα είναι άνθρωπος. Ο Παλαιστής ζει για να παλεύει και ποτέ δεν εγκαταλείπει καμία μάχη. Ο ΠΑΛΑΙΣΤΗΣ ΘΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ, ΒΟΗΘΑΕΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ, ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΟΙ ΑΘΛΗΤΕΣ ΜΟΝΟ ΒΟΗΘΩΝΤΑΣ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ ΠΑΝΕ ΜΠΡΟΣΤΑ. Ο Παλαιστής δέχεται τον καλύτερο, δεν το <<παίζει>> ο καλύτερος, απλά παλεύει για το καλύτερο, παλεύει για να βελτιωθεί και πάντα προστατεύει τον αντίπαλο του να μην τον τραυματίσει, γιατί γνωρίζει πως τα ίδια περνάει κι ο αντίπαλος, τα ίδια όνειρα έχει κι αυτός. Αν κερδίσει, δεν υποτιμάει τον αντίπαλο. Τον σέβεται χάσει ή κερδίσει. Ο ΠΑΛΑΙΣΤΗΣ ΒΟΗΘΑΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΖΗΤΑΕΙ, ΜΕ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ, ΕΦΟΣΟΝ ΑΓΑΠΑΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΗΝ ΠΑΛΗ. ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΜΟΝΟ, ΔΙΟΤΙ Η ΠΑΛΗ ΕΙΝΑΙ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟ ΑΘΛΗΜΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ. Η ΠΑΛΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ. Η ΠΑΛΗ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ, ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΑΚΙ,ΕΙΝΑΙ ΓΕΜΙΣΜΑ ΨΥΧΗΣ. ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΟ ΑΘΛΗΜΑ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΟΗΘΑΕΙ ΤΟΥΣ ΠΑΛΑΙΣΤΕΣ. ΟΜΩΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ ΔΙΟΤΙ ΚΥΒΕΡΝΙΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ…
Επομένως, όλοι εμείς που αγαπήσαμε την πάλη ας προσπαθήσουμε να τη διαφυλάξουμε, να την αναπτύξουμε, για το λόγο ΟΤΙ ΑΠΛΑ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΗΝ ΠΑΛΗ…Η ΠΑΛΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΟ ΑΘΛΗΜΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΔΙΑΔΑΣΚΕΙ ΗΘΟΣ, ΣΕΒΑΣΜΟ, ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΚΑΙ ΣΚΛΗΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ. ΑΛΛΑ ΠΑΝΩ ΑΠ ΌΛΑ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟ…
Πολλές φορές πηγαίνω στο Φλοίσβο για μπάνιο στη θάλασσα. Εκεί έχω ένα φίλο το Λάζαρο που είναι άστεγος. Εδώ και 15 χρόνια κοιμάται στο σταθμευμένο αυτοκίνητο του κι έχει μια πληγή στο πόδι του που δεν έχει κλείσει εδώ και ένα χρόνο. Καθόμαστε καμιά φορά, κάνουμε παρέα. Τις περισσότερες φορές τον βλέπω με το χαμόγελο…κάθομαι και σκέφτομαι πως υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που περνάνε το δικό τους Γολγοθά. Πως η αδικία γι’ αυτούς είναι ένα τίποτα μπροστά στα δικά μας…κι όμως δεν παραπονιούνται – και άλλοι που τα έχουν όλα κλαίγονται… Κάθε μέρα που ανοίγουμε τα μάτια μας είναι μέρα που πρέπει να λέμε Δόξα Τω Θεώ. Δόξα Τω θεώ για όλα, ακόμα και για την αναπνοή μας…
Κάποιος κάποτε παραπονιόταν ότι δεν είχε παπούτσια… ώσπου μια μέρα σταμάτησε να παραπονιέται… είχε δει κάποιον που δεν είχε πόδια…”
