Η γλώσσα που... "κόκαλα δεν έχει, μα κόκαλα τσακίζει"!

/
/
Η γλώσσα που… “κόκαλα δεν έχει, μα κόκαλα τσακίζει”!
Η γλώσσα που… “κόκαλα δεν έχει, μα κόκαλα τσακίζει”!

Η γλώσσα είναι ένα μυώδες όργανο – που σημαίνει πως… “κόκαλα δεν έχει, μα κόκαλα τσακίζει!” – το οποίο καλύπτεται από βλεννογόνο, “συνεργάζεται” άριστα με τους σιελογόνους αδένες και εμφανίζει μεγάλη ελευθερία κινήσεων. Αξίζει λοιπόν – ως όργανο! – να της αφιερώσουμε λίγες αράδες και την γνωρίσουμε καλύτερα, με όλες τις… ιδιότητές της…

Το κυρίως σώμα της γλώσσας αποτελείται από μάζες διαπλεκόμενων δεσμίδων μυικών ινών, που κινούνται προς όλες τις κατευθύνσεις και κυριότερος ρόλος τους είναι να αλλάζουν τη μορφή και το μέγεθος του οργάνου. Κατά την προσφιλή ιδιότητα των κολάκων, αυλοκολάκων και πάσης φύσεως χαμερπών “τσανακογλειφτών”, για παράδειγμα, το μυώδες αυτό όργανο της στοματικής κοιλότητας έχει την τάση να επιμηκύνεται και να υγροποιείται, έτσι ώστε να διευκολύνεται η ανώδυνη και ακίνδυνη για μικροτραυματισμούς διέλευσή του (το σούρσιμο!) από την επιφάνεια στην οποία ενίοτε προσκολλάται.

Η γλώσσα παίζει εξίσου σημαντικό ρόλο στην άρθρωση των λέξεων κατά την ομιλία. Με μια ολοκληρωμένη γλωσσική αγωγή, ο ομιλητής κάθε γλώσσας είναι σε θέση να συνδυάζει τη γνώση του συστήματος της γλώσσας για την παραγωγή και την πρόσληψη μηνυμάτων. Μπορεί με απλές συγχρονισμένες παλμικές κινήσεις να παράγει λόγο, αλλά και αυτόνομα να επιδίδεται σε έναν γενικότερο κώδικα κινήσεων και νευμάτων, της μιμόγλωσσας, μέσω της οποίας μπορεί ο… “ιδιοκτήτης” της να εκφράσει μια σειρά συναισθημάτων, όπως για παράδειγμα αυτό της αηδίας και αποστροφής (εκτείνοντας κατά πλάτος το όργανο έξω από τη στοματική κοιλότητα), ή ακόμα και της κοροϊδίας (εκτείνοντας κατά μήκος το όργανο έξω από τη στοματική κοιλότητα).

Τι σου είναι η φύση…

Η ελληνική παράδοση διαθέτει μία πλούσια γκάμα εκφράσεων που σχετίζονται με τη γλώσσα, οι οποίες με ανάλογη συνοδεία ρημάτων μπορούν να συνδυαστούν επιτυχώς, προκειμένου να αποδώσουν διάφορα μηνύματα. Για παράδειγμα, τη “βγάζουμε” με αναίδεια, τη “μαζεύουμε” σε ένδειξη αυτοσυγκράτησης, τη… “δαγκώνουμε” και την “τρώμε” για να μη συμβεί το απευκταίο, την “καταπίνουμε” από ντροπή, την “λύνουμε” για να εκφραστούμε ελεύθερα, “μαλλιάζει” όταν επαναλαμβανόμαστε συμβουλευτικά και τη συνοδεύουμε με… “πιπεράκι” όταν εκφραζόμαστε απρεπώς!

 

Θεωρείται, τέλος, το ‘sine qua non’ όργανο κάθε σύγχρονου… “ευνούχου” που – συνήθως – απευθυνόμενος στον “πολυχρονεμένο σουλτάνο” του την μετατρέπει σε… σπάτουλα, για να σερβίρει με τρόπο πρόδηλο και σε βαθμό εμετικό την ανατολίτικη γαλιφιά του, κάνοντας υμνητικές αποστροφές για τις ικανότητες και την αξία του, υπολογίζοντας σαφώς στην εύνοιά του!

Η αλόγιστη χρήση της, ωστόσο – κρίνουν οι… ειδικοί – όταν δηλαδή το όργανο ενεργεί αυτοβούλως και παρορμητικά, χωρίς να προηγείται ένα καλό μακροβούτι στον εγκέφαλο πριν την προβολή της στον “ήλιο”, μπορεί να προκαλέσει… “εγκαύματα” με ανυπολόγιστες συνέπειες για τον κάτοχό της! Γι’ αυτό και πριν τη χρήση της σε παραγωγή λόγου, είναι απαραίτητη προϋπόθεση η επάλειψή της με ικανή ποσότητα ‘φαιάς ουσίας’ – εφόσον βεβαίως αυτή διατίθεται από τον ομιλούντα…

Κι αν κάποιες πάλι φορές… “γλώσσα λανθάνουσα τα αληθή λέγει”, τότε φροντίζετε να τη χρησιμοποιείτε σωστά!!!

 

 

Επάνω