Δείξε μου το... σωματείο σου, να σου πω τι είσαι!

Δείξε μου το… σωματείο σου, να σου πω τι είσαι!
Δείξε μου το… σωματείο σου, να σου πω τι είσαι!

Κάποτε επισκέφθηκα το νεόδμητο σπίτι μιας φίλης για τα “καλορίζικα”. Στην περιήγηση που μου έκανε στους χώρους του κι ενώ τη συζήτησή μας μονοπωλούσαν οι… κατασκευαστικές αστοχίες – αφού η αλήθεια είναι πως διέθεσε ένα υπέρογκο ποσό για τη “φωλιά” της – με παρότρυνε να ανάψω το φως της κρεβατοκάμαρας. Πατώντας όμως τον διπλό διακόπτη που βρήκα αριστερά μου, άναψε το φως στο χωλ…

“Μωρέ μπράβο”… σκέφτηκα, “πολύ πρακτική η σκέψη του ηλεκτρολόγου, για όταν θέλεις να επισκεφτείς το μπάνιο σου το βράδυ!” Με το πάτημα του δεύτερου διακόπτη, ήμουν βέβαιη πια ότι θα έκανα τη σωστή επιλογή. Βεβαιότητα που είχε διάρκεια ελάχιστα δευτερόλεπτα, μέχρι δηλαδή να συνειδητοποιήσω ότι με το δικό μου άγγιγμα ενεργοποιήθηκαν τα φώτα της… βεράντας!!! Όταν μάλιστα είδα την ιδιοκτήτρια να κατευθύνεται προς τη βεράντα – αφού εκεί βρισκόταν το “πολυπόθητο” μπουτόν για το φως της κρεβατοκάμαρας – δεν ήθελα να πιστέψω αυτό που της συνέβη και αυθορμήτως τη ρώτησα: “Ήταν σίγουρα ηλεκτρολόγος;”

Η απάντηση που μου έδωσε, αποτελεί και την αφορμή για την παραπάνω βιωματική εξιστόρηση του γεγονότος, ή – αν το θέλετε – το ιδανικότερο παράδειγμα που τεκμηριώνει την άποψη που σας καταθέτω στη συνέχεια: “Όχι απλά ηλεκτρολόγος”, μου είπε, “αλλά μου δήλωνε και… μέλος του σωματείου των επαγγελματιών ηλεκτρολόγων εγκαταστάσεων!

Καμία εντύπωση δεν μου έκανε αυτό το τελευταίο… Τι πάει να πει “είναι μέλος του σωματείου;” Το ότι είναι μέλος στο συνδικάτο του προσδίδει επιπλέον ικανότητες, τον κάνει πιο υπεύθυνο, πιο μάστορα, πιο “in”, πιο “high”, πιο… τι;

Κάπου από εδώ, λοιπόν, θα αγγίξουμε τα “δικά μας” θέματα:

Πάει καιρός τώρα που, στην εύφορη – πέριξ της Πάρνηθος – γη, έχει ξεσπάσει ένας ασύλληπτος, αρρωστημένος και άκρως αποκρουστικός – για τα αισθητήρια όργανα των αναγνωστών – πόλεμος μεταξύ και εναντίον των δημοσιογράφων της τοπικής ενημέρωσης, ο οποίος πυροδοτείται από μια λανθασμένη αντίληψη ορισμένων ότι “δημοσιογράφος λογίζεται αποκλειστικά εκείνος που είναι μέλος της… ΕΣΗΕΑ”!

Ορμώμενοι, λοιπόν, από αυτή την κίβδηλη αίσθηση “παντοδυναμίας” που αφήνει η επιχειρηματολογία του… “εγώ είμαι δημοσιογράφος – μέλος της ΕΣΗΕΑ!” (δήλωση που έχει περάσει και το κατώφλι του υποσυνείδητου ορισμένων ντόπιων δημοσιογράφων, αλλά και αιρετών) κι εφόσον λαμβάνει στο μυαλό τους διαστάσεις αποκλειστικού εισιτηρίου στην… αυτοκρατορία της ειδησεογραφίας, φθάνουν σε σημείο να αμφισβητούν με ανοίκειες προσωπικές επιθέσεις, υβριστικούς και προσβλητικούς χαρακτηρισμούς στα social, την επαγγελματική δεινότητα συναδέλφων τους, αφήνοντας μάλιστα σαφείς αιχμές για τα “μη μέλη” του επαγγελματικού σωματείου των δημοσιογράφων!!!

Τα πράγματα φυσικά δεν είναι ακριβώς όπως τα αντιλαμβάνονται, ή όπως αρέσκονται να τα παρουσιάζουν και προς απογοήτευσή των θα παραθέσω τους 2 βασικούς λόγους από τους οποίους καταρρίπτεται ο… μύθος, ότι έγκριτοι και επαγγελματίες δημοσιογράφοι νοούνται αποκλειστικά όσοι είναι μέλη της ΕΣΗΕΑ:

  1. Η συμμετοχή σε ένα σωματείο επαγγελματικό ή συνδικαλιστικό, είναι ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΗ! Κανένας δεν υποχρεώνει κάποιον εργαζόμενο να εγγραφεί στο σωματείο προκειμένου να ασκήσει το επάγγελμά του.
  2. Όσον αφορά τον… περιβόητο Κώδικα Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας, από ποιον, δηλαδή, ελέγχεται η… συμπεριφορά του δημοσιογράφου αν δεν είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ, η απάντηση είναι απλή: Η συμπεριφορά του δημοσιογράφου, όπως και του οικοδόμου, του νταλικέρη, του φούρναρη, του καφετζή κ.λ.π. ελέγχεται από την ποινική μας νομοθεσία, που είναι επαρκής για να κρίνει και να αντιμετωπίσει τις όποιες νομικές παρεκκλίσεις των επαγγελματιών ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΛΑΔΩΝ!

Ποιος, δηλαδή, περιμένει τη δημοσίευση οποιουδήποτε “κώδικα” για να αποφασίσει ποια θα είναι η πορεία που θα ακολουθήσει στη διαχείριση της βιοποριστικής του ιδιότητας; Όλοι αυτοί οι… “κώδικες δημοσιογραφικής δεοντολογίας”, αφορούν βασικούς άγραφους κανόνες που έχουν ήδη διαμορφωθεί μέσα σου και καλλιεργούνται στην πορεία της επαγγελματικής σου ενασχόλησης με το εκάστοτε αντικείμενο και αποτελούν εσωτερικά μας διλήμματα του τύπου, “Να βρίσω ή να μην βρίσω;”, “Να κλέψω ή να μην κλέψω;”, “Να θίξω ή να μην θίξω;” κ.ο.κ. 

Αν κάποιος πάλι σας έχει πείσει, ότι οι δημοσιογράφοι που είναι μέλη της ΕΣΗΕΑ πειθαρχούν απαρέγκλιτα στους κώδικες και τους κανονισμούς που ορίζει το σωματείο τους, ορίστε ένα πρόσφατο παράδειγμα συστάσεων προς τα μέλη της https://www.esiea.gr/i-esiea-gia-tis-antegkliseis-metaksy-sy/

Η δυσοσμία της αλαζονείας και της… αρχομανίας, λοιπόν, που περιρρέει την ατμόσφαιρα σε κάθε παρόμοια δήλωση: “εγώ είμαι δημοσιογράφος της ΕΣΗΕΑ!” είναι αφόρητη και όχι απλά δεν κολακεύει τον κλάδο και τους εκατοντάδες επαγγελματίες… γραφιάδες (όπως προσωπικά προτιμώ να θεωρούμαι) που ΔΕΝ είναι μέλη της ΕΣΗΕΑ, αλλά απεναντίας θίγει το ίδιο το σωματείο που – αν μη τι άλλο – δεν έχει θέσει ως σκοπό στο ιδρυτικό του καταστατικό να… “βαπτίζει” επαγγελματίες!

Επιπροσθέτως, η καταχρηστική αναφορά στο επαγγελματικό σωματείο στο οποίο είμαστε μέλη, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ σε καμία περίπτωση να αποτελεί “φύλλο συκής” στον θιγμένο μας εγωισμό, “μοχλό πίεσης” για την καταστρατήγηση της ελεύθερης άποψης, “τεκμήριο” για την αξιοπιστία των άρθρων του εκάστοτε δημοσιογράφου – που δίνει καθημερινά εξετάσεις στο κοινό του – αλλά ούτε και απόδειξη της επαγγελματικής μας δεινότητας!

Σας έχω “είδηση”, λοιπόν…

Ως μη μέλος του επαγγελματικού σωματείου του κλάδου – κάποτε από επιλογή “άλλων”, σήμερα ΞΕΚΑΘΑΡΑ από δική μου! – έχω να δηλώσω τόσο στα μέλη, όσο και στα μη – μέλη του σωματείου, ότι τους θεωρώ ισότιμα συναδέλφους από τη στιγμή που ΔΗΜΟΣΙΟ-γραφούν ΕΝΥΠΟΓΡΑΦΑ (βασική προϋπόθεση!), ακόμη κι εκείνους που αποτελούν μέλη του σωματείου, αλλά δεν έχουν καθίσει ποτέ σε έδρανα κάποιου Πανεπιστημιακού ιδρύματος για να εγκλιματιστούν λίγο στο… άθλημα! Διότι περί αυτού πρόκειται. Ένας καθημερινός αγώνας spreed είναι η δημοσιογραφία. Ούτε περιουσιακό μας στοιχείο είναι για να μην επιτρέπεται να έχουν άλλοι μερίδιο επιτυχίας σε αυτό, ούτε και… “μαγαζάκι” μας!

Πλησιάζοντας αισίως τη συμπλήρωση της 5ης δεκαετίας της ζωής μου, το θεωρώ τουλάχιστον βλακώδες να αντιπαραβάλω τα πτυχία και την προϋπηρεσία μου, ως απάντηση σ’ εκείνους που δηλώνουν… ‘επαγγελματίες της ΕΣΗΕΑ’ με σκοπό να θίξουν συναδέλφους τους. Διότι αν δεν έχεις καταφέρει κάτι στην ηλικία των 50, όσες σπουδές κι αν έχεις κάνει πήγαν “στράφι”. Αν πάλι κάτι έχεις καταφέρει, θα κριθείς από αυτό που κατάφερες και όχι από αυτό που σπούδασες!

Στο μεγάλο δε “Πανεπιστήμιο της ζωής”, είχα την τύχη να συνεργαστώ και να διδαχθώ από σπουδαίους και καταξιωμένους υπηρέτες του Τύπου, οι οποίοι – τυχαίο; – δεν θυμάμαι να επικαλέστηκαν ποτέ τα σωματεία στα οποία ήταν μέλη προκειμένου να αποδείξουν τον… επαγγελματισμό τους. Δεν είχαν λόγο εξάλλου, αφού τον αποδείκνυαν με τη δουλειά τους!

Ας φροντίσουμε, εν κατακλείδι, όσοι επιλέξαμε να ασκήσουμε αυτό το επάγγελμα – λειτούργημα, να σεβόμαστε τον αναγνώστη γράφοντας ΑΛΗΘΕΙΕΣ (είτε αρθρογραφούμε για τη λιτάνευση της εικόνας του Αγίου Μηνά στη Σαλαμίνα, είτε γράφουμε τη στήλη των φαρμακείων που διανυκτερεύουν ή εφημερεύουν στην Αττική, είτε βάζουμε το κεφαλάκι μας στην… γκιλοτίνα με αποκαλυπτικά ρεπορτάζ), καταθέτοντας την ΑΠΟΨΗ μας πάντα ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΗ και – please (!) – με σωστή χρήση της ελληνικής γραμματικής!

Από εκεί κι έπειτα, ας αφήσουμε το αναγνωστικό κοινό να κρίνει την επαγγελματική υπόσταση του καθενός, γιατί η αλήθεια είναι ΩΜΗ και ΔΥΣΠΕΠΤΗ:

Ούτε τα πτυχία μας, ούτε και τα σωματεία μας μας κάνουν επαγγελματίες! Σε όποιον κλάδο κι αν ανήκουμε…

*** Και να μην ξεχνάμε τον εξόχως καθοριστικό στη συνολική παρουσία ενός δημοσιογράφου, σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του, κώδικα δημοσιογραφικής δεοντολογίας που ορίζει πως: “Προτέρημά του πρέπει να είναι η ταπεινοφροσύνη και όχι η ψευδής παντογνωσία”…

Αυτά, προς το παρόν, για να μην καταπιούμε απότομα καμιά ώρα την καραμέλα του… πιότερο επαγγελματία!

Με σεβασμό προς όλους τους συναδέλφους,

Γαβαθιώτη Άννα το όνομά μου,

επιτηδευματίας δημοσιογράφος – μη μέλος της ΕΣΗΕΑ!

Επάνω